ဗဟုသုတ

ငါ့အားနဲ႔ျဖစ္တဲ့ ဆန္ထမင္း မင္းတို႔ ဝမ္းတြင္း ငါ့အသားနဲ႔ေရာသြင္းတာ ခ်ိဳရဲ႕လား သခင္

မင္းတို႔ရဲ႕သားေခ်ာ ဆိုင္ကယ္ စီးဖို႔ ငါ့အသားကိုလွီး ငါ့အရည္ကိုလွန္ခဲ့တယ္ ။ မင္းေျခဖဝါးက ဆူး မင္းထြင္ၿပီး ထုတ္ေနခ်ိန္ ငါ့ခြာၾကားက ဆူး ခြါသာ ထပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ လူ႔ဘုံနဲ႔ တိရစာၦန္ဘုံဟာဘာမ်ားကြာျခားသလဲ မင္းလက္က ႀကိမ္လုံးနဲ႔ ငါ့ေက်ာကုန္းေပၚ တစ္သားထဲက်ခဲ့ ငါလဲနာတတ္တယ္သခင္။

ငါ့ႏွာသီးဖ်ားထဲဝါးခြၽန္နဲ႔ ထိုးသြင္းတုန္းကမင္း ကလဲအံေတြႀကိတ္ ငါလဲပဲမ်က္လုံးကိုမွိတ္ အံကိုႀကိတ္ မင္းကထုရတဲ့ “တူ” ငါကခံရတဲ့ “ေပ ”အသည္းလႈိက္ေအာင္နာက်င္ေနလဲ ငါဘာမ်ားတတ္ႏိုင္မွာလဲသခင္။မင္းတို႔ ကြၽန္ျဖစ္တဲ့ အဆုံးေတာ့ ႏြံနစ္ေတာ့ လဲ ႐ုန္းရတာပဲမဟုတ္လား။

ငါေနမေကာင္း ျဖစ္ခ်ိန္ ႀကိမ္လုံးနဲ႔ ႐ိုက္ ႏွာဖားႀကိဳး ေဆာင့္ဆြဲ အျမႇီးကို လိမ္ေခါက္ မင္းတို႔ တုတ္ေတြနဲ႔ ငါ့ကို ႐ိုက္တယ္ ။ ’မထ’တဲ့အဆုံး ငါ့ေက်ာေပၚ ထမ္း႐ြက္ေျခာက္ တင္ၿပီး မီးနဲ႔ရႈိ႕ ဗိုက္ထဲကငါ့ကေလးေတာင္ မ်က္ရည္ က်ေလာက္တယ္ ။

ေသခ်ာတယ္မင္းတို႔ သိပ္ေၾကာက္တဲ့ ငရဲဘုံဟာ ငါအတြက္ေတာ့ မင္းေန ေနတဲ့ ဒီလူ႔ဘုံပဲသခင္ ။ ေက်းဇူးတရား ဆိုတာ မင္းက ပိုသိပါတယ္ သခင္။

ငါ့ခႏၶာကိုယ္ဟာ မင္းတို႔ အတြက္ မစင္ ထိတိုင္ အက်ိဳးရွိ ပါတယ္။ေႏြအခါမွာ လယ္ထဲ မင္းနဲ႔ငါအတူတူ လယ္ထြန္တယ္။မင္းေမာလို႔သစ္ပင္ေအာက္ ေျပးနားတဲ့အခ်ိန္ ငါ့အတြက္အရိပ္ဆိုတာ ငါ့ ပုခုံးေပၚက ထန္းပိုးပဲရွိပါတယ္သခင္။ေဆာင္းအခါမွာ ေစာင္အထူႀကီးေတြ နဲ႔ မင္းတို႔ ေႏြးေနခ်ိန္ ငါ့အေရျပားဟာ ငါ့ရဲ႕ေစာင္ပါပဲေႏြးမယ္လို႔ထင္သလားသခင္။

အမဲသားလို႔ မေခၚပါနဲ႔ မင္းတို႔ အားအင္ ခ်ိနဲ႔တဲ့အခါ ေသာက္တဲ့ ငါ့ႏို႔ရည္ေတြ ျဖဴစင္ပါတယ္ သံသရာမွာ ခ်ဳခ်ာတဲ့ႏြားမို႔ တရံတခါမွာ ပူဆာတဲ့သားအတြက္ မင္းအိမ္ကဆင္းပါ့မယ္ ဟိုသတ္ကြင္း ဘယ္ ေလာက္ ရက္စက္ပ့ ငါမျငင္း ပါဘူး ။

ငါ့အားနဲ႔ ျဖစ္တဲ့ ဆန္ထမင္း မင္းတို႔ ဝမ္းထဲ ငါ့အသားနဲ႔ ေရာသြင္းတာ ခ်ိဳသလားသခင္။မင္းရဲ႕သား ဆိုင္ကယ္စီးဖို႔ သားသတ္႐ုံမွာ ငါမ႐ုန္းေတာ့ဘဲ ငါ့အသားအလွီးခံပါ့မယ္။

မူရင္းသို႔ေလးစားစြာျဖင့္

မငြးတို့ရဲ့သားခွော ဆိုငကြယြ စီးဖို့ ငါ့အသားကိုလှီး ငါ့အရညကြိုလှနခြဲ့တယြ ။ မငြးခှဖဝေါးက ဆူး မငြးထှငပြှီး ထုတနြခွေိနြ ငါ့ခှာကှားက ဆူး ခှါသာ ထပဖြှဈခဲ့တယြ ။ လူ့ဘုံနဲ့ တိရဈဆာနဘြုံဟာဘာမွားကှာခှားသလဲ မငြးလကကြ ကှိမလြုံးနဲ့ ငါ့ကွောကုနြးပေါြ တဈသားထဲကခွဲ့ ငါလဲနာတတတြယသြခငြ။

ငါ့နှာသီးဖွားထဲဝါးခွှနနြဲ့ ထိုးသှငြးတုနြးကမငြး ကလဲအံတှကှေိတြ ငါလဲပဲမကွလြုံးကိုမှိတြ အံကိုကှိတြ မငြးကထုရတဲ့ “တူ” ငါကခံရတဲ့ “ပေ ”အသညြးလှိုကအြောငနြာကငွနြလေဲ ငါဘာမွားတတနြိုငမြှာလဲသခငြ။မငြးတို့ ကွှနဖြှဈတဲ့ အဆုံးတော့ နှံနဈတော့ လဲ ရုနြးရတာပဲမဟုတလြား။

ငါနမကေောငြး ဖှဈခွိနြ ကှိမလြုံးနဲ့ ရိုကြ နှာဖားကှိုး ဆောင့ဆြှဲ အမှှီးကို လိမခြေါကြ မငြးတို့ တုတတြှနေဲ့ ငါ့ကို ရိုကတြယြ ။ ’မထ’တဲ့အဆုံး ငါ့ကွောပေါြ ထမြးရှကခြှောကြ တငပြှီး မီးနဲ့ရှို့ ဗိုကထြဲကငါ့ကလေးတောငြ မကွရြညြ ကလွောကတြယြ ။

သေျခာတယ်မင်းတို႔ သိပ်ေကြာက်တဲ့ ငရဲဘုံဟာ ငါအတွက်ေတာ့ မင်းေန နေတဲ့ ဒီလူ႔ဘုံပဲသခင် ။ ေၾကးဇူးတရား ဆိုတာ မင်းက ပိုသိပါတယ် သခင်။

ငါ့ခနျဓာကိုယဟြာ မငြးတို့ အတှကြ မစငြ ထိတိုငြ အကွိုးရှိ ပါတယြ။နှအခေါမှာ လယထြဲ မငြးနဲ့ငါအတူတူ လယထြှနတြယြ။မငြးမောလို့သဈပငအြောကြ ပှေးနားတဲ့အခွိနြ ငါ့အတှကအြရိပဆြိုတာ ငါ့ ပုခုံးပေါကြ ထနြးပိုးပဲရှိပါတယသြခငြ။ဆောငြးအခါမှာ စောငအြထူကှီးတှေ နဲ့ မငြးတို့ နှေးနခွေိနြ ငါ့အရပှေားဟာ ငါ့ရဲ့စောငပြါပဲနှေးမယလြို့ထငသြလားသခငြ။

အမဲသားလို့ မခေါပြါနဲ့ မငြးတို့ အားအငြ ခွိနဲ့တဲ့အခါ သောကတြဲ့ ငါ့နို့ရညတြှေ ဖှူစငပြါတယြ သံသရာမှာ ခွုခွာတဲ့နှားမို့ တရံတခါမှာ ပူဆာတဲ့သားအတှကြ မငြးအိမကြဆငြးပါ့မယြ ဟိုသတကြှငြး ဘယြ လောကြ ရကစြကပြ့ ငါမငှငြး ပါဘူး ။

ငါ့အားနဲ့ ဖှဈတဲ့ ဆနထြမငြး မငြးတို့ ဝမြးထဲ ငါ့အသားနဲ့ ရောသှငြးတာ ခွိုသလားသခငြ။မငြးရဲ့သား ဆိုငကြယစြီးဖို့ သားသတရြုံမှာ ငါမရုနြးတော့ဘဲ ငါ့အသားအလှီးခံပါ့မယြ။

မူရငြးသို့လေးစားစှာဖှင့ြ