ဗဟုသုတ

အိပ်မက်ကိုတော့ မစွန့်လွှတ်နိုင်၍ မောင်လေးဖြစ်သူကို ကျောပိုးကာ ကျောင်းသို့ခေါ်သွားပြီး စာသင်ခဲ့ရသော ကလေးမလေး

အိပ္မက္ကိုေတာ့ မစြန္႔လႊတ္နိုင္၍ ေမာင္ေလးျဖစ္သူကို ေက်ာပိုးကာ ေက်ာင္းသို႔ေခၚသြားၿပီး စာသင္ခဲ့ရေသာ ကေလးမေလး

ဗီယက္နမ္နိုင္ငံ Quang Ninhျပည္နယ္ရွိ ကုန္းျမင့္ေဒသျဖစ္သည့္ Khe Manရြာငယ္ေလးတြင္ ေနထိုင္ေသာ Trinh Thi Lanအမည္ရွိ အသက္ ၁၁ႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးသည္ အဆင္ေျပေသာ မိသားစုမွ ေမြးဖြားလာျခင္းမဟုတ္သည့္အတြက္ ေက်ာင္းမတက္ရမည္စိုး၍ ေမာင္ေလးျဖစ္သူကို စာသင္ခန္းထဲထိ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။

ကေလးမေလးဧ။္ ဖခင္ျဖစ္သူသည္ စားဝတ္ေနေရးအဆင္မေျပသည့္ၾကားက ဝက္႐ူးျပန္ေရာဂါရွိၿပီး ေနမေကာင္းခနခနျဖစ္ကာ ေဒသရွိ ေဆး႐ုံေဆးခန္းသို႔ အျမဲလိုလိုသြားေနရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ မိသားစုစားဝတ္ေနေရးအတြက္ကို မိခင္ျဖစ္သူတစ္ဦးတည္းကသာ ႐ုန္းကန္ေနရသည့္အတြက္၂ႏွစ္အရြယ္ သားငယ္ေလးကို ဂ႐ုမစိုက္အားေတာ့ေပ။

ထိုစဥ္ အိမ္တြင္ကေလးထိန္းဖို႔လူလိုေနခဲ့ၿပီး အႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ ကေလးမေလးအား ေက်ာင္းထြက္ေစခ်င္ခဲ့ေသာ္လည္း သူမမွာပညာတတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သည့္ အိပ္မက္ကိုေတာ့ မစြန္႔လႊတ္နိုင္၍ ေမာင္ေလးျဖစ္သူကို စာသင္ေက်ာင္းသို႔ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။

ကေလးမေလးသည္ ေန႔စဥ္ ၃ကီလိုမီတာထိ လမ္းေလၽွာက္ရၿပီး ေတာေတာင္ ေရေခ်ာင္းေတြကိုျဖတ္ၿပီးမွ ေက်ာင္းသို႔ေရာက္ရွိေသာ္လည္း စာအရမ္းတတ္ခ်င္တာေၾကာင့္ ေက်ာင္းတစ္ရက္မွမပ်က္ခဲ့ပဲ ဆရာ ဆရာမမ်ားမွအား ကေလးမေလးဧ။္ ဘဝအေျခအေနကို နားလည္ကာ ေမာင္ေလးကို ေက်ာင္းသို႔ေခၚလာခြင့္ျပဳခဲ့သည္။

ေမာင္ေလးျဖစ္သူကို ေက်ာပိုးကာ ေက်ာင္းသို႔ေခၚေဆာင္သြားၿပီး စာသင္ခဲ့ရေသာ ကေလးမေလး

ဗီယက္နမ္နိုင္ငံ Quang Ninhျပည္နယ္ရွိ ကုန္းျမင့္ေဒသျဖစ္သည့္ Khe Manရြာငယ္ေလးတြင္ ေနထိုင္ေသာ Trinh Thi Lanအမည္ရွိ အသက္ ၁၁ႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးသည္ အဆင္ေျပေသာ မိသားစုမွ ေမြးဖြားလာျခင္းမဟုတ္သည့္အတြက္ ေက်ာင္းမတက္ရမည္စိုး၍ ေမာင္ေလးျဖစ္သူကို စာသင္ခန္းထဲထိ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။

ကေလးမေလးဧ။္ ဖခင္ျဖစ္သူသည္ စားဝတ္ေနေရးအဆင္မေျပသည့္ၾကားက ဝက္႐ူးျပန္ေရာဂါရွိၿပီး ေနမေကာင္းခနခနျဖစ္ကာ ေဒသရွိ ေဆး႐ုံေဆးခန္းသို႔ အျမဲလိုလိုသြားေနရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ မိသားစုစားဝတ္ေနေရးအတြက္ကို မိခင္ျဖစ္သူတစ္ဦးတည္းကသာ ႐ုန္းကန္ေနရသည့္အတြက္၂ႏွစ္အရြယ္ သားငယ္ေလးကို ဂ႐ုမစိုက္အားေတာ့ေပ။

ထိုစဥ္ အိမ္တြင္ကေလးထိန္းဖို႔လူလိုေနခဲ့ၿပီး အႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ ကေလးမေလးအား ေက်ာင္းထြက္ေစခ်င္ခဲ့ေသာ္လည္း သူမမွာပညာတတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သည့္ အိပ္မက္ကိုေတာ့ မစြန႔္လႊတ္နိုင္၍ ေမာင္ေလးျဖစ္သူကို စာသင္ေက်ာင္းသို႔ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။

ကေလးမေလးသည္ ေန႔စဥ္ ၃ကီလိုမီတာထိ လမ္းေလၽွာက္ရၿပီး ေတာေတာင္ ေရေခ်ာင္းေတြကိုျဖတ္ၿပီးမွ ေက်ာင္းသို႔ေရာက္ရွိေသာ္လည္း စာအရမ္းတတ္ခ်င္တာေၾကာင့္ ေက်ာင္းတစ္ရက္မွမပ်က္ခဲ့ပဲ ဆရာ ဆရာမမ်ားမွအား ကေလးမေလးဧ။္ ဘဝအေျခအေနကို နားလည္ကာ ေမာင္ေလးကို ေက်ာင္းသို႔ေခၚလာခြင့္ျပဳခဲ့သည္။

Unicode

ဘဝပေးအခြေအနေတွေကြောင့် မောင်လေးဖြစ်သူကို ကျောပိုးကာ ကျောင်းသို့ခေါ်သွားပြီး စာသင်ခဲ့ရသော ကလေးမလေး

ဗီယက်နမ်နိုင်ငံ Quang Ninhပြည်နယ်ရှိ ကုန်းမြင့်ဒေသဖြစ်သည့် Khe Manရွာငယ်လေးတွင် နေထိုင်သော Trinh Thi Lanအမည်ရှိ အသက် ၁၁နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးသည် အဆင်ပြေသော မိသားစုမှ မွေးဖွားလာခြင်းမဟုတ်သည့်အတွက် ကျောင်းမတက်ရမည်စိုး၍ မောင်လေးဖြစ်သူကို စာသင်ခန်းထဲထိ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကလေးမလေးဧ။် ဖခင်ဖြစ်သူသည် စားဝတ်နေရေးအဆင်မပြေသည့်ကြားက ဝက်ရူးပြန်ရောဂါရှိပြီး နေမကောင်းခနခနဖြစ်ကာ ဒေသရှိ ဆေးရုံဆေးခန်းသို့ အမြဲလိုလိုသွားနေရသည်။

ထို့ကြောင့် မိသားစုစားဝတ်နေရေးအတွက်ကို မိခင်ဖြစ်သူတစ်ဦးတည်းကသာ ရုန်းကန်နေရသည့်အတွက်၂နှစ်အရွယ် သားငယ်လေးကို ဂရုမစိုက်အားတော့ပေ။

ထိုစဥ် အိမ်တွင်ကလေးထိန်းဖို့လူလိုနေခဲ့ပြီး အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ကလေးမလေးအား ကျောင်းထွက်စေချင်ခဲ့သော်လည်း သူမမှာပညာတတ်ကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်ခဲ့သည့် အိပ်မက်ကိုတော့ မစွန့်လွှတ်နိုင်၍ မောင်လေးဖြစ်သူကို စာသင်ကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကလေးမလေးသည် နေ့စဥ် ၃ကီလိုမီတာထိ လမ်းလျှောက်ရပြီး တောတောင် ရေချောင်းတွေကိုဖြတ်ပြီးမှ ကျောင်းသို့ရောက်ရှိသော်လည်း စာအရမ်းတတ်ချင်တာကြောင့် ကျောင်းတစ်ရက်မှမပျက်ခဲ့ပဲ ဆရာ ဆရာမများမှအား ကလေးမလေးဧ။် ဘဝအခြေအနေကို နားလည်ကာ မောင်လေးကို ကျောင်းသို့ခေါ်လာခွင့်ပြုခဲ့သည်။

မောင်လေးဖြစ်သူကို ကျောပိုးကာ ကျောင်းသို့ခေါ်ဆောင်သွားပြီး စာသင်ခဲ့ရသော ကလေးမလေး

ဗီယက်နမ်နိုင်ငံ Quang Ninhပြည်နယ်ရှိ ကုန်းမြင့်ဒေသဖြစ်သည့် Khe Manရွာငယ်လေးတွင် နေထိုင်သော Trinh Thi Lanအမည်ရှိ အသက် ၁၁နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးသည် အဆင်ပြေသော မိသားစုမှ မွေးဖွားလာခြင်းမဟုတ်သည့်အတွက် ကျောင်းမတက်ရမည်စိုး၍ မောင်လေးဖြစ်သူကို စာသင်ခန်းထဲထိ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကလေးမလေးဧ။် ဖခင်ဖြစ်သူသည် စားဝတ်နေရေးအဆင်မပြေသည့်ကြားက ဝက်ရူးပြန်ရောဂါရှိပြီး နေမကောင်းခနခနဖြစ်ကာ ဒေသရှိ ဆေးရုံဆေးခန်းသို့ အမြဲလိုလိုသွားနေရသည်။

ထို့ကြောင့် မိသားစုစားဝတ်နေရေးအတွက်ကို မိခင်ဖြစ်သူတစ်ဦးတည်းကသာ ရုန်းကန်နေရသည့်အတွက်၂နှစ်အရွယ် သားငယ်လေးကို ဂရုမစိုက်အားတော့ပေ။

ထိုစဉ် အိမ်တွင်ကလေးထိန်းဖို့လူလိုနေခဲ့ပြီး အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ကလေးမလေးအား ကျောင်းထွက်စေချင်ခဲ့သော်လည်း သူမမှာပညာတတ်ကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်ခဲ့သည့် အိပ်မက်ကိုတော့ မစွန့်လွှတ်နိုင်၍ မောင်လေးဖြစ်သူကို စာသင်ကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကလေးမလေးသည် နေ့စဉ် ၃ကီလိုမီတာထိ လမ်းလျှောက်ရပြီး တောတောင် ရေချောင်းတွေကိုဖြတ်ပြီးမှ ကျောင်းသို့ရောက်ရှိသော်လည်း စာအရမ်းတတ်ချင်တာကြောင့် ကျောင်းတစ်ရက်မှမပျက်ခဲ့ပဲ ဆရာ ဆရာမများမှအား ကလေးမလေးဧ။် ဘဝအခြေအနေကို နားလည်ကာ မောင်လေးကို ကျောင်းသို့ခေါ်လာခွင့်ပြုခဲ့သည်။